Tuinieren op zandgrond

Ik hou van september. Van de koele nachten, de nevelige ochtenden en de zonnige dagen. Ondanks dat de herfst deze maand begint, is het in september, met middagtemperaturen van rond de twintig graden en gemiddeld 4,5 uur zon per dag, nog steeds fijn om veel tijd buiten door te brengen. Je geniet daar extra van wanneer er in je tuin nog wat te beleven valt.  Onze tuin heeft daarom relatief veel nazomerbloeiers. Dat levert in september een mooi plaatje op maar ook héél veel vlinders en bijen! Zo laat in het seizoen zijn veel inheemse planten al uitgebloeid. Een tuin die om deze tijd nog volop bloemen heeft, is voor die insecten een ware hof van Eden.  Hieronder vind je een overzicht van mijn favoriete septemberbloeiers:  Aster Wil je kleur in de nazomertuin én veel vlinders en bijen? Dan kun je niet om de aster heen. Asters zijn er in allerlei kleuren zoals blauw, lila, paars, roze en sneeuwwit. Er is zelfs een geelbloeiende soort: Aster linosyrus. De laatste had het in...

Bij bloembollen draait het vooral om de "grote drie": tulpen, hyacinten en narcissen. Zelf heb ik daar een beetje een dubbel gevoel bij. Als ze bloeien zijn ze prachtig maar met de extreem warme lentemaanden die we in de afgelopen jaren vaak hadden, duurt dat feest niet lang.  Bij hoge temperaturen (van soms 25 graden of meer) verleppen de bloemen al na een week en daarna moet je nog wel zes weken tegen het lelijke afstervende loof aankijken. Ook is het nog maar afwachten of ze volgend jaar opnieuw zullen bloeien. Spoiler alert: op arme zandgrond is dat vaak niet het geval. Vroeger plantte ik elk jaar wel een honderd tulpen maar een paar jaar geleden ben ik daarmee gestopt. Ik kies nu liever voor bollen die wél elk jaar terugkomen. Dat scheelt veel werk en het is ook een stuk duurzamer. Welke bollen dat zijn lees je hieronder. In de handel worden ze, een beetje denigrerend 'bijgoed' genoemd. Ze zijn misschien minder spectaculair dan de "grote drie" maar j...

Bij het aanleggen van onze tuin plantten wij in onze achtertuin een groep van drie roodbladige pruikenbomen (Cotinus Coggygria 'Royal Purple'). Het zijn snelgroeiende struiken die zo'n 2.50 tot 3.00 meter hoog worden.  De rode kleur combineerde prachtig bij de onderbeplanting van kardinaalshoed (Euonimus fortunei 'Emerald 'n Gold') en ook het contrast met de roze bloeiende bruidsbloemen ernaast was mooi. Bovendien bleken de bloemen een ware traktatie voor bijen en andere insecten. Ik was dus heel blij met onze pruikenbomen. Maar helaas gaat het leven van de tuinman/tuinvrouw niet altijd over rozen. In de nazomer van 2013 zaten er ineens dode takken in de struik. "Kan gebeuren" dachten we en snoeiden de takken weg. Maar daar bleef het niet bij. Steeds meer takken begonnen te verwelken dus er moest meer aan de hand zijn. Onderzoek wees uit dat onze pruikenbomen leden aan de verwelkingsziekte. Deze is heester is daar helaas heel gevoelig voor.  Wat is ...

Eupatorium, leverkruid of Koninginnekruid in het Nederlands, is een vaste plant die je vroeger niet vaak zag in tuinen. Het is een plant die onder invloed van de Dutch wave (Piet Oudolf en consorten) de afgelopen jaren steeds populairder is geworden. Eupatorium lijkt op het eerste gezicht niet erg geschikt voor een tuin op droge zandgrond. Je ziet de inheemse exemplaren vaak in slootkanten groeien. Ook geven tuinboeken aan dat de plant vochtige grond nodig heeft. Ik verwachtte daarom niet dat het op onze kurkdroge zandgrond een succes zou kunnen worden. Om die reden liet ik de plant altijd maar staan in het tuincentrum. Mijn man, die zich niet laat leiden door doemverhalen in tuinboeken, besloot een paar jaar geleden om het gewoon maar eens uit te proberen. Niet in de volle zon maar in een halfschaduw border waar ze maar enkele uren per dag zon krijgen en de grond niet teveel uitdroogt.  Hij deed veel bladcompost in het plantgat en in de late zomer hadden we meteen al flink wat blo...

Een leuke plant om zelf te zaaien aan het einde van de zomer is de kaardebol. Er zijn verschillende soorten. Je kunt kiezen voor de wilde Dipsacus fullonum (grote kaardebol), Dipsacus pilosus (kleine kaardebol) of voor de cultuurvorm Dipsacus sativus (weverskaarde).  De weverskaarde werd vroeger speciaal gekweekt om wol (bijvoorbeeld wollen dekens) te ruwen. De veerkrachtige haakjes zorgden ervoor dat alle wolhaartjes in dezelfde richting werden gekamd. Op de foto hierboven zie je weverskaarde.  Geen distel Op grond van zijn nogal prikkelige verschijning zou je verwachten dat de kaardebol een soort distel is. Zowel de steel als het blad hebben stekels maar de bloemopbouw is heel anders dan bij distels die schermbloemig zijn.  Vroeger was de kaardenbol daarom ingedeeld in een aparte plantenfamilie (de Dipsacaceae). Tegenwoordig wordt hij, raar maar waar, tot de kamperfoeliefamilie (Caprifoliaceae) gerekend. Door DNA onderzoek ontstaan voortdurend nieuwe inzichten en z...