Tuinieren op zandgrond

Ken je de IJsheiligen? Hun naamdagen vallen in mei: Sint Mammertius (11 mei), Sint Pancratius (12 mei), Sint Servatius (13 mei) en Sint Bonifatius (14 mei).  Ze markeren in de volksweerkunde het einde van de kans op nachtvorst. Dit betekent dat vorstgevoelige planten naar buiten mogen. Rasoptimisten doen dit soms al eerder, maar door schade en schande wijs geworden, probeer ik tegenwoordig braaf te wachten tot 15 mei.  Voor mij is dit één van de hoogtepunten van het tuinjaar. Ik kijk er wekenlang naar uit. Fijn alle terraspotten leeg maken en vullen met kleurrijk zomergoed. Mijn favoriete kleurencombinatie is (niet schrikken!) rood met roze. Daarmee geef je je terras in één klap een zomerse aanblik.  In dit blog geef ik je 5 tips voor tuinieren in potten (plus nog een bonustip). De gouden tip komt van niemand minder dan Monty Don , de presentator van BBC Gardeners' World.  1. Boor het gat niet in de bodem   Als je een kunststof bloempot in het tuincentrum koopt ...

Tuinieren hoeft niet altijd te betekenen dat je hard moet werken. Soms kun je de natuur het werk voor je laten doen. Spreekt die gedachte jou wel aan? Dan is dit blog voor jou!  Een aantal jaren geleden besloten wij dat onze tuin een op het werk van Piet Oudolf geïnspireerde, vaste plantentuin moest worden. Alleen maar vaste planten en siergrassen dus. Toch staan er nog steeds een- en tweejarige zelfzaaiers in mijn tuin. Elk jaar opnieuw neem ik mij voor dat ze moeten verdwijnen maar als het dan weer voorjaar is, heb ik het hart niet om ze uit te trekken.  Dus sieren vergeet-mij-nietjes, vingerhoedskruid, slaapmutsjes, prikneuzen, goudsbloemen en eenjarige spoorbloemen nog altijd onze borders. Sinds vorig jaar is daar het slangenkruid (Echium vulgare) zelfs nog bijgekomen. Eerlijk gezegd denk ik niet dat ze ooit helemaal zullen verdwijnen uit onze tuin. Wat zijn zelfzaaiers? Zelfzaaiers zijn planten die, zonder dat jij daar iets voor hoeft te doen, zichzelf via zaad verspreide...

Aan zijn stekelige uiterlijk, harde leerachtige blad en zilvergrijze kleur kun je het al zien: de reuzenkruisdistel (Eryngium giganteum) is een ware droogtekampioen. Daarnaast is het een prachtige plant om te zien en zijn de bloemen aantrekkelijk voor bijen. Je kunt de bloemen ook drogen, om ze als blikvanger te gebruiken in droogboeketten.  In dit blog vertel ik je meer over deze plant en over het verhaal erachter dat ook de moeite waard is.  Tweejarig  Eryngium giganteum is tweejarig. Het feest duurt dus niet lang want na de bloei sterft de plant af. Dat hoeft geen probleem te zijn want de reuzenkruisdistel zaait zichzelf rijkelijk uit.  Ik had de planten in de grindtuin voor ons huis staan. Daar staan ze nu al twee jaar niet meer, maar er komen nog steeds zaailingen op in het grind. Ik had in het grind flink wat van het zaad uitgestrooid. Dat had ik dus beter niet kunnen doen 😬. Door de bloemen tijdig weg te knippen kun je dit overigens gemakkelijk voorkomen....

Je denkt misschien dat halverwege de zomer het tuinseizoen al zo goed als voorbij is. De zomerbloeiers zijn over hun hoogtepunt heen. De vroegbloeiers beginnen al af te sterven. De tijd om nog nieuwe planten te zaaien lijkt allang voorbij te zijn.  Maar wacht even voor je je zaaitrays en kweekpotten naar de winterberging verwijst. Deze tijd is namelijk perfect om tweejarige planten te zaaien!  Wat zijn tweejarige planten?  Tweejarige planten zijn winterharde planten die in het eerste jaar een bladrozet vormen en pas in het tweede jaar gaan bloeien. Zaai je deze planten tegelijk met de eenjarigen in het voorjaar, dan betekent dit dat je er een heel seizoen voor moet zorgen zonder dat je bloemen te zien krijgt. Daar houden wij tuiniers niet van. Zeker de ongeduldigen onder ons niet! Geduld is ook niet mijn sterkste eigenschap, dus het was voor mij lange tijd reden om tweejarigen links te laten liggen. Zonde want onder de tweejarigen vind je veel waardevolle planten. Heb je ...

Een leuke plant om zelf te zaaien aan het einde van de zomer is de kaardebol. Er zijn verschillende soorten. Je kunt kiezen voor de wilde Dipsacus fullonum (grote kaardebol), Dipsacus pilosus (kleine kaardebol) of voor de cultuurvorm Dipsacus sativus (weverskaarde).  De weverskaarde werd vroeger speciaal gekweekt om wol (bijvoorbeeld wollen dekens) te ruwen. De veerkrachtige haakjes zorgden ervoor dat alle wolhaartjes in dezelfde richting werden gekamd. Op de foto hierboven zie je weverskaarde.  Geen distel Op grond van zijn nogal prikkelige verschijning zou je verwachten dat de kaardebol een soort distel is. Zowel de steel als het blad hebben stekels maar de bloemopbouw is heel anders dan bij distels die schermbloemig zijn.  Vroeger was de kaardenbol daarom ingedeeld in een aparte plantenfamilie (de Dipsacaceae). Tegenwoordig wordt hij, raar maar waar, tot de kamperfoeliefamilie (Caprifoliaceae) gerekend. Door DNA onderzoek ontstaan voortdurend nieuwe inzichten en z...