Tuinieren op zandgrond

Trouwe lezers van mijn blog hebben inmiddels wel door dat ik een fan ben van het werk van Piet Oudolf. Zijn kleurrijke tuinontwerpen, met enkel siergrassen en vaste planten, zijn voor mij een grote inspiratiebron.  Ik heb niet geprobeerd om in mijn tuin een bestaande Oudolf tuin te kopiëren. Dat zou nooit lukken want elke tuin die hij heeft aangelegd is speciaal ontworpen voor die plek en het plaatselijke (micro)klimaat.  Daarnaast vraagt een echte Oudolf tuin meer ruimte dan ik beschikbaar heb. Wel werk ik graag met de vaste planten uit het Oudolf sortiment en ben ik dol op zijn siergrassen die niet alleen mooi maar ook ijzersterk zijn. Het resultaat van mijn poging zie je op de foto's op deze pagina. Of ik erin geslaagd ben om een "Oudolf sfeer" te creëren in mijn tuin, mag je zelf bepalen! Planten in de stijl van Piet Oudolf Als je Piet Oudolf zou vragen om uit te leggen hoe je planten kunt gebruiken zoals hij dat doet, dan zal hij je waarschijnlijk vertellen dat d...

Siergrassen hebben flink aan populariteit gewonnen onder invloed van de Dutch wave ,  de tuinbeweging waarvan Piet Oudolf de bekendste voortrekker is. Dat is geen wonder want siergras heeft veel voordelen: het geeft je tuin een natuurlijke uitstraling, het zijn ijzersterke planten die weinig onderhoud vragen en bovendien veel droogte verdragen. Siergras past dus prima in een klimaatbestendige tuin. Het meest bekend is ongetwijfeld het pampasgras (Cortaderia selloana). Voor de Dutch wave was het zo'n beetje het enige siergras in onze tuinen. Met zijn gigantische witte pluimen is het een blikvanger van jewelste maar helaas is het pampasgras niet echt geschikt voor kleine tuinen. Het worden namelijk mastodonten van planten die héél veel ruimte in beslag nemen. Hetzelfde geldt voor Miscanthus sinensis 'Gracilimus'. Dit rijkbloeiende, elegante siergras wordt ruim twee meter hoog en vormt in korte tijd forse pollen. Het overhangende loof sluist het water naar het hart van d...

Als ik mensen in mijn omgeving vertel dat tuinieren mijn hobby is, vragen ze steevast of ik toevallig nog wat tijd over heb. Slechts een derde van de Nederlanders beleeft plezier aan tuinieren, voor de overige landgenoten is het een noodzakelijk kwaad of zelfs een corvee.  Als mensen mopperen dat het bijhouden van hun tuin zoveel tijd kost, adviseer ik ze altijd om afscheid te nemen van hun gazon. Geen enkele tuinklus is zo tijdrovend als het bijhouden van een grasveld, maar eerlijk gezegd heeft tot nu toe niemand mijn goede raad opgevolgd. Merkwaardig hoe gehecht we kennelijk zijn aan die vaak armetierige grasveldjes in onze tuinen! Zelf hebben wij geen grasveld meer. Mijn man en ik werken graag in de tuin maar aan het bijhouden van een gazon beleefden we geen van beiden plezier. Daarom besloten we om in het ontwerp van onze huidige tuin geen gras meer op te nemen. Behalve dan wat siergras. Ik heb het gazon geen seconde gemist en de tijd die ik daardoor overhoud kan ik steken i...

Stipa tenuissima 'Ponytails' kun je ook tegenkomen onder de naam Nassella tenuissima 'Ponytails'. Botanisten hebben de naam nog niet zo lang geleden veranderd van Stipa naar Nassella. De Nederlandse naam is Mexicaans vedergras. Het is een prachtig siergras met ragdun loof en strogele, op haar gelijkende zachte aren die op het minste zuchtje wind bewegen.  Eigenlijk ben ik dol op het Mexicaans vedergras. Veel siergrassen komen in het voorjaar maar langzaam op gang, maar dat geldt niet voor het Mexicaans vedergras. Het frisgroene loof begint al vroeg in het voorjaar te groeien. Als Molinia, Miscanthus, Panicum virgatum en Pennisetum en er zelfs nog niet over piekeren om in actie te komen, heeft Stipa tenuissima al een flinke pluk frisgroen loof. Het is bovendien een gras dat zich prachtig laat combineren met allerlei bloeiende planten.  Stipa tenuissima is op zijn best aan het einde van het voorjaar. De geelgroene kleur staat heel mooi bij de Salvia's die rond dezelf...

Naast tuinen interesseer ik me ook voor geschiedenis, met name het dagelijkse leven van onze voorouders. In openluchtmuseums heb ik voorbeelden van kruidentuinen gezien en het leek me leuk om zo'n stukje historie te laten herleven in onze eigen tuin.  Ik zag mezelf al, heel romantisch, kruiden verzamelen in een mandje en genieten van de heerlijke geur die ze verspreiden (denkelijk teveel Jane Austen films gekeken). Daarnaast is het natuurlijk ook gewoon praktisch om altijd verse keukenkruiden bij de hand te hebben. Dus werd naast het terras een zonnig hoekje ingericht als kruidentuin. Leuk zou je denken, maar in werkelijkheid pakte dat toch anders uit...  Rommelig ratjetoe  Een stel uiteenlopende keukenkruiden bij elkaar levert geen fraai geheel op. Vanaf ons terras keek ik uit op een rommelig ratjetoe van planten dat totaal niet bij elkaar paste. Sommige kruiden, zoals lavas en selderij, zijn gewoon niet mooi en andere, zoals munt en citroenmelisse, zijn woekeraars ...

Ik werk veel met vaste planten in mijn tuin en dan niet alleen met het lage spul. De "grote jongens" in de achterhoede van onze borders kunnen wel een meter of twee hoog worden. Een vraag die ik vaak krijg is hoe wij die planten zo goed overeind houden.  Hoge vaste planten en sommige heesters hebben de neiging om later in het seizoen uit elkaar te zakken of om te vallen. Het gevolg is dat de kleinere planten eromheen bedolven worden en dat je border ineens meer gelijkenis vertoont met een spel mikado. Hoe hoger de plant, hoe groter de kans dat dit gebeurt. Dit is mij in het verleden ontelbare malen overkomen. Ik was het op een gegeven moment zo beu dat ik besloot om dan maar geen hoge vaste planten meer te zetten. Maar van een border met planten die niet hoger worden dan zestig centimeter werd ik ook niet blij, dus moest er een andere oplossing komen. Steunen van roestend staal   Mijn man werkt graag met metaal. Hij besloot daarom om zelf plantensteunen te buigen uit ...