Tuinieren op zandgrond

Als ik mensen in mijn omgeving vertel dat tuinieren mijn hobby is, vragen ze steevast of ik toevallig nog wat tijd over heb. Slechts een derde van de Nederlanders beleeft plezier aan tuinieren, voor de overige landgenoten is het een noodzakelijk kwaad of zelfs een corvee.  Als mensen mopperen dat het bijhouden van hun tuin zoveel tijd kost, adviseer ik ze altijd om afscheid te nemen van hun gazon. Geen enkele tuinklus is zo tijdrovend als het bijhouden van een grasveld, maar eerlijk gezegd heeft tot nu toe niemand mijn goede raad opgevolgd. Merkwaardig hoe gehecht we kennelijk zijn aan die vaak armetierige grasveldjes in onze tuinen! Zelf hebben wij geen grasveld meer. Mijn man en ik werken graag in de tuin maar aan het bijhouden van een gazon beleefden we geen van beiden plezier. Daarom besloten we om in het ontwerp van onze huidige tuin geen gras meer op te nemen. Behalve dan wat siergras. Ik heb het gazon geen seconde gemist en de tijd die ik daardoor overhoud kan ik steken i...

Stipa tenuissima 'Ponytails' heet tegenwoordig Nassella tenuissima 'Ponytails'. Botanisten hebben de naam nog niet zo lang geleden veranderd van Stipa naar Nassella. Meestal wordt het echter nog verkocht onder de oude naam. Die zal ik daarom in dit blog aanhouden. De Nederlandse naam is Mexicaans vedergras. Het is een prachtig siergras met ragdun loof en strogele, op haar gelijkende zachte aren die op het minste zuchtje wind bewegen.  Eigenlijk ben ik dol op het Mexicaans vedergras. Veel siergrassen komen in het voorjaar maar langzaam op gang, maar dat geldt niet voor het Mexicaans vedergras. Het frisgroene loof begint al vroeg in het voorjaar te groeien. Als Molinia, Miscanthus, Panicum virgatum en Pennisetum en er zelfs nog niet over prakkiseren om in actie te komen, heeft Stipa tenuissima al een flinke pluk frisgroen loof.  Het is bovendien een gras dat zich prachtig laat combineren met allerlei bloeiende planten. Stipa tenuissima is op zijn best aan het einde van h...

Naast tuinen interesseer ik me ook voor geschiedenis, met name het dagelijkse leven van onze voorouders. In openluchtmuseums heb ik voorbeelden van kruidentuinen gezien en het leek me leuk om zo'n stukje historie te laten herleven in onze eigen tuin.  Ik zag mezelf al, heel romantisch, kruiden verzamelen in een mandje en genieten van de heerlijke geur die ze verspreiden (denkelijk teveel Jane Austen films gekeken). Daarnaast is het natuurlijk ook gewoon praktisch om altijd verse keukenkruiden bij de hand te hebben. Dus werd naast het terras een zonnig hoekje ingericht als kruidentuin. Leuk zou je denken, maar in werkelijkheid pakte dat toch anders uit...  Rommelig ratjetoe  Een stel uiteenlopende keukenkruiden bij elkaar levert geen fraai geheel op. Vanaf ons terras keek ik uit op een rommelig ratjetoe van planten dat totaal niet bij elkaar paste. Sommige kruiden, zoals lavas en selderij, zijn gewoon niet mooi en andere, zoals munt en citroenmelisse, zijn woekeraars ...

Ik werk veel met vaste planten in mijn tuin en dan niet alleen met het lage spul. De "grote jongens" in de achterhoede van onze borders kunnen wel een meter of twee hoog worden. Een vraag die ik vaak krijg is hoe wij die planten zo goed overeind houden.  Hoge vaste planten en sommige heesters hebben de neiging om later in het seizoen uit elkaar te zakken of om te vallen. Het gevolg is dat de kleinere planten eromheen bedolven worden en dat je border ineens meer gelijkenis vertoont met een spel mikado. Hoe hoger de plant, hoe groter de kans dat dit gebeurt. Dit is mij in het verleden ontelbare malen overkomen. Ik was het op een gegeven moment zo beu dat ik besloot om dan maar geen hoge vaste planten meer te zetten. Maar van een border met planten die niet hoger worden dan zestig centimeter werd ik ook niet blij, dus moest er een andere oplossing komen. Steunen van roestend staal   Mijn man werkt graag met metaal. Hij besloot daarom om zelf plantensteunen te buigen uit ...

Kleurgebruik is de gemakkelijkste manier om je tuin te personaliseren zodat het echt jóuw tuin wordt. Welke planten je mooi vindt is iets wat je gaandeweg moet ontdekken, maar iedereen heeft meteen al een favoriete kleur. In het begin lette ik niet zo op de kleuren. Ik plantte gewoon wat ik mooi vond. Maar als alles in bloei staat, zie je toch dat er iets niet klopt. Dat het geen harmonieus geheel is. Dat er iets "wringt".  Dat gebeurde bijvoorbeeld toen ik lila Kalimeris en witte Ammi majus had geplant in een border waarin geel en rood de dominante kleuren waren. Niet mooi! Ze waren het hele seizoen een doorn in mijn oog terwijl het eigenlijk best mooie planten zijn. De kracht van kleur  Werken met kleur vind ik een van de leukste dingen aan tuinieren. Kleuren zijn zo krachtig dat je er alle mogelijke effecten mee kunt creëren. Je kunt er een bepaalde sfeer mee oproepen en je kunt door kleurgebruik je tuin groter of juist kleiner laten lijken.  Kleuren weerspiegele...

Wil jij een groene tuin met veel bloeiende planten maar heb je niet veel tijd om te tuinieren? Dan is een wilde tuin de oplossing voor jou! Wild betekent in dit geval niet dat je je tuin verwaarloost en de boel de boel laat, maar dat je planten min of meer hun eigen gang laat gaan en alleen af en toe bijstuurt.  Je helpt zaailingen op weg en je zorgt ervoor dat bepaalde planten niet de overhand krijgen. Zo kun je met een minimale inspanning toch een mooie tuin hebben. Geen tijd om te wieden en te schoffelen? De wereld verandert. Toen mijn moeder in '59 trouwde met mijn vader, was het vanzelfsprekend dat je je baan opzegde. Een goede huisvrouw bleef thuis om voor haar man en kinderen te zorgen. Sterker nog, in het onderwijs werden vrouwen zelfs ontslagen als ze trouwden.  Doordat de vrouwen altijd thuis waren, was er tijd genoeg om de tuin bij te houden. Die tuinen blonken doorgaans niet uit door creativiteit: gazon met een border rondom en een tuinpad naar de schuur met ...